Sarah's dilemma: carrière of engagement?

De wind van het Trump-tijdperk dringt ook bij ons binnen in de vergaderzalen van ondernemingen en in de hoofden van leidinggevenden en medewerkers. Zij voelen die koude tocht, zeker wanneer ze ook in de VS actief zijn. De morele helderheid van enkele jaren terug maakt vandaag plaats voor grijze zones, interne spanning en existentiële twijfel. Kiezen tussen carrière of engagement. Dit is het verhaal van Sarah.

Botsende waarden binnen het bedrijf

Steeds meer medewerkers ervaren een spanning tussen hun persoonlijke overtuigingen en de koers van hun organisatie. Waar vroeger ESG en DEI de vlag vormden waaronder iedereen zich kon scharen, staan die vandaag onder druk. Een regenboogvlag was vele decennia een universeel erkend symbool van diversiteit en inclusie, maar is vandaag steeds meer een politiek statement geworden. Een bron van onbegrip, misprijzen en polarisatie. Bedrijven die ooit vooropliepen met statements over diversiteit of klimaat, draaien nu soms de volumeknop wat zachter. Niet noodzakelijk uit overtuiging, maar uit voorzichtigheid — uit angst voor backlash of boycot.

Voor veel medewerkers voelt dat aan als een moreel vacuüm: ‘sta ik nog achter dit bedrijf?’ Of, scherper nog: ‘wil ik nog deel zijn van een organisatie die haar kompas laat meebuigen met de politieke wind?’

Het is een herkenbaar dilemma. In mijn nieuwe boek ‘Marketing in tijden van Trump’ beschrijf ik hoe we leven in een slingerbeweging: periodes van openheid en idealisme worden afgewisseld met tijden van terugplooien en autoritair denken. Wat vandaag gebeurt, is geen detail, maar een teken van een dieper liggende verschuiving: de wereld beweegt van een “lente van vooruitgang” naar een “mentale winter” van zelfbehoud. Dit is een verandering van tijdperk.

Het spanningsveld van de persoonlijke branding

Diezelfde slingerbeweging voelen we ook op individueel vlak. Een vrouwelijke kaderlid — laat ons haar ‘Sarah’ noemen — is juriste bij een groot bedrijf in ons land, met internationale activiteiten (oa in de VS). Ze is bekwaam, gerespecteerd en actief op LinkedIn. Naast haar professionele posts over compliance en governance deelt ze af en toe haar persoonlijk engagement voor een dierenrechtenorganisatie via Facebook en Instagram. Dat voelde altijd goed. En er klonk vaak waardering door voor haar engagement vanwege haar leidinggevenden. Ze werkt immers in een onderneming die maatschappelijke verantwoordelijkheid hoog in het vaandel draagt.

Tot de dag – enkele weken geleden – dat haar manager haar voorzichtig aanspreekt: of ze die boodschappen misschien wat kan temperen. “We willen niet dat klanten denken dat we politiek gekleurd zijn”, klonk het licht intimiderend.

Sarah twijfelt. Wat is vandaag de juiste balans tussen professioneel en persoonlijk? Mag ze nog openlijk tonen wie ze is, of riskeert ze dan haar carrière? Haar vraag is die van velen: hoe verhouden we ons tot de tijdsgeest, zonder onszelf te verliezen?

Vier keuzes in een gure wind

Voor Sarah liggen “in tijden van Trump” in essentie vier keuzes voor:

1. ‘Zich schikken naar de nieuwe tijdsgeest’ De storm accepteren, en haar online activiteiten rond dierenrechten op een laag pitje zetten, enkel nog ‘schattige’ filmpjes van katten en hondjes tonen, of zelfs helemaal stoppen. Dat biedt veiligheid en stabiliteit, maar kan knagen aan het geweten.

2. ‘Zich openlijk verzetten’ Blijven spreken, blijven handelen naar overtuiging, tegen de stroom durven ingaan. Dat vraagt moed, maar het brengt risico: reputatie, positie, of zelfs je baan kunnen op het spel staan.

3. ‘Zich ondergronds verzetten’ Trouw blijven aan haar waarden en die blijven uitdragen, al is het in andere vormen. Misschien spreekt ze minder op sociale media, maar meer binnen haar netwerk. Misschien kiest ze bewust momenten waarop haar stem telt. Niet alles hoeft publiek of luid te zijn, maar niets mag innerlijk onecht worden.
4. ‘Opstappen’ Wanneer het beleid van de organisatie niet langer in overeenstemming is met eigen waarden en persoonlijk engagement, en aanvoelt als een eenzijdige breuk van een psychologisch contract, de eer aan zichzelf houden, en zelf opstappen. Niet als een vlucht, maar als een daad van kracht en onafhankelijkheid. 

Ik weet niet welke keuze Sarah, en vele anderen vandaag in haar geval, zal maken. Laat me eerlijk zijn: er bestaat geen absoluut antwoord dat voor iedereen opgaat. Het is steeds een afweging van belangen, tussen hoofd en hart, tussen ambitie en authenticiteit, tussen carrière en engagement. Maar één ding weet ze zeker: ze wil trouw blijven aan zichzelf. Zij zal misschien – tijdelijk – buigen, maar zij zal niet kraken. Zoals een riet in de storm.

De kracht van het riet

En misschien is dat precies wat deze tijd van ons vraagt: niet de luidste stemmen, maar de meest standvastige. Mensen die hun waarden niet als slogans dragen, maar als kompas. Die weten dat echte moed niet altijd schuilt in publiek verzet, maar soms in volharding. In trouw blijven aan wat juist voelt, ook als niemand kijkt.

Sarah’s verhaal is geen uitzondering, maar een spiegel. Voor haar generatie, en voor velen die vandaag leidinggeven of volgen in een wereld die wankelt. Het herinnert ons eraan dat de storm niet eeuwig duurt, en dat elke wind ooit weer gaat liggen. Wat blijft, zijn de wortels die we intussen versterken: identiteit, integriteit, en innerlijke rust.

Dat is de ware kracht van het riet — en van mensen als Sarah

Beeld werd gegenereerd met behulp van AI.
Sarah is in deze blogtekst een fictief personage. Haar verhaal is gebaseerd op persoonlijke gesprekken en getuigenissen van managers en medewerkers in Belgische bedrijven de voorbije twee maanden, in de context van mijn boek, 'Marketing in tijden van Trump' (nu verkrijgbaar in de betere boekhandel en online).