BDW, Lotus, De Standaard en het riet

Er zijn figuren die je beter begrijpt wanneer je ze niet bekijkt door de bril van links of rechts, winst of verlies, meerderheid of oppositie, maar door een diepere lens: die van continuïteit in verandering. Bart De Wever, Jan Boone en Karel Verhoeven lijken op het eerste gezicht weinig gemeen te hebben. De ene staat aan het hoofd van een land, de andere van een koekjesimperium, de derde is journalist. En toch vertellen ze vandaag hetzelfde verhaal. Dat van het riet: standvastig in de kern, soepel in de storm.

​In een uitgebreid interview met Bart De Wever in Het Laatste Nieuws spreekt hij vorige week openlijk over zijn overtuigingen. Geen omwegen, geen herpositionering omwille van de macht. Hij blijft republikein. Hij blijft confederalist. Hij neemt geen afscheid van wat hij al twintig jaar verkondigt. “Niet de overtuiging verandert,” zegt hij, “wel de manier waarop je ze brengt en probeert te realiseren.” Panta rhei, alles stroomt. Maar niet alles verdwijnt.
Tegelijk toont De Wever vandaag iets wat hem politiek relevanter maakt dan ooit: een uitgesproken zin voor verantwoordelijkheid. Als Belgisch premier – een rol die hem jaren geleden nog ondenkbaar leek – erkent hij dat overtuigingen pas waarde hebben wanneer ze gekoppeld worden aan zorg voor het geheel. Voor de welvaart van elke burger. Voor stabiliteit in een fragiel land. Niet revolutionair, maar evolutionair. Dat spanningsveld, tussen radicale analyse en pragmatische uitvoering, verklaart mee waarom hij vandaag de populairste politicus van het land is. Ook bij Franstaligen, die hem vroeger vooral zagen als de man van de breuk.

Datzelfde spanningsveld vinden we terug in de economie. In een kerstinterview vertelt Jan Boone, CEO van Lotus Bakeries, hoe het bedrijf nog altijd rust op de principes van zijn grootvader, die in 1932 het eerste speculooskoekje bakte. Het recept is geheim. Slechts een handvol mensen kent het. Natuurlijke ingrediënten zijn geen marketingclaim, maar een overtuiging van bij het begin. Dat is geen nostalgie, dat is identiteit.
Maar wie denkt dat Lotus een museum is, vergist zich grondig. De wereld veranderde, en Lotus veranderde mee. Speculoos werd Biscoff, omdat de internationale consument zich makkelijker hecht aan een naam die overal hetzelfde klinkt. Er kwam een joint venture met Mondelez om de Indiase markt te betreden, niet vanuit koloniale bravoure, maar vanuit lokale verankering. De smaak blijft identiek, of het koekje nu in België, de VS of Thailand wordt gebakken. De vorm waarin het verhaal wordt verteld, evolueert.

Dat spanningsveld tussen standvastigheid en aanpassing zien we niet alleen in politiek en economie, maar ook in de media. In De Standaard benadrukte hoofdredacteur Karel Verhoeven vorige week nog expliciet de kritische afstand van zijn krant tot de macht. We buigen niet met de wind, blijft het leidmotief: een krant die te dicht tegen de macht aanschurkt, verliest haar reden van bestaan. Maar opmerkelijk is dat op diezelfde pagina ook een andere realiteit wordt benoemd: het tijdperk van de papieren krant, althans doordeweeks, loopt op zijn einde. De Standaard kijkt die waarheid recht in de ogen en promoot al maanden actief het digitale abonnement, met een prijsvoordeel van 40 procent. De boodschap is duidelijk: redactioneel rechtop blijven staan, maar economisch meebuigen met veranderend leesgedrag, een ander distributie en een nieuw businessmodel. Onafhankelijkheid als kern, digitalisering als noodzakelijke vorm. Niet of-of, maar en-en.

Dat is precies de strategie van het riet die ik beschrijf in mijn recente boek ‘Marketing in tijden van Trump’: niet breken door koppigheid, niet verdwijnen door meebuigen zonder kern. Het riet blijft overeind omdat het weet wat het is, maar ook omdat het begrijpt in welke richting de wind waait. Zowel De Wever, Boone als Verhoeven tonen dat identiteit geen blok beton is, maar een kompas. Het geeft richting, geen keurslijf.
Wat hen bindt, is de weigering om te vervallen in frivoliteit. Geen holle slogans, geen tijdelijke modetrends. Overtuiging wordt niet ingeruild, maar wel vertaald. In politiek beleid. In merkstrategie. In internationale expansie. In zoeken naar de waarheid. Dat vraagt discipline, maar ook empathie. Je moet weten wie je bent, én wie je tegenover je hebt.

Daarin schuilt ook een bredere les. Voor bedrijven, voor leiders, voor media, maar evenzeer voor individuen. In een wereld van permacrisis, van geopolitieke onzekerheid en mentale vermoeidheid, is de reflex vaak: ofwel verstarren, ofwel alles loslaten. Het riet wijst een derde weg. Die van een dynamisch evenwicht. Van trouw blijven aan je roots, je achtergrond, je waarden, en tegelijk soepel aanpassen aan een nieuwe werkelijkheid die zich onvermijdelijk opdringt.
​
2026 kondigt zich aan als zo’n jaar van herijking. Niet van grote breuken, maar van fijn afgestelde verschuivingen. Van zoeken naar een nieuw evenwicht tussen zekerheid en verandering, tussen identiteit en openheid. Bart De Wever, Lotus en De Standaard tonen dat het kan. In politiek, media én economie. En misschien, bij uitbreiding, voor elk van ons.